gorillas rider

Joe Hill: hardwerkende bezorger gebroken door Gorillas

Ik begon april 2021 bij Gorillas. Fietsen is fantastisch. Ik hou van fietsen.

Mensen op tijd de dingen geven die ze nodig hebben is geweldig. Het is geweldig om van klanten te horen dat ze blij zijn met hoe snel je was. Snel zijn en hard werken is iets wat ik erg leuk vind in het algemeen. Het is de eerste baan als fietskoerier die ik ooit heb gehad. Ik begon al snel van het werk te houden en ontwikkelde een gevoel van trots en voldoening bij het naarmate ik de vaardigheden om extreem snel en veilig te rijden in een stedelijke omgeving verder in de vingers kreeg.

De baan zelf, en de werkomgeving, zijn echter een heel ander verhaal. Het gebrek aan organisatie op de werkplek, de kostenbesparingen en de voor de middelen en planning veel te snelle expansie van het bedrijf… al deze dingen leiden ertoe dat de bezorger telkens sneller moet rijden, zwaardere lasten moet dragen en over het algemeen de gaten mag opvangen die ontstaan door de inefficiente organisatie.

Wat je kan verwachten van werken bij Gorillas

Ik heb een hele verzameling vol, maar hier is een kleine bloemlezing:

  1. Remmen werken niet goed of werken helemaal niet. Over het algemeen vallen fietsen uit elkaar terwijl we ermee rijden.
  2. Achterstanden ontstaan in de magazijnen waardoor ik de belofte van 10 minuten mis… en er vervolgens shit voor kreeg van teleurgestelde klanten.
  3. De tassen waarin we deze enorme ladingen vervoeren, kunnen vaak niet worden aangepast: de riemen en fittingen zijn vaak gebroken. Het gewicht van de bestelling(en) wordt tijdens het rijden dus nooit goed over het lichaam verdeeld, wat spanning en letsel veroorzaakt.
  4. Basiselektriciteit in het magazijn faalde, tot 5 keer per ploeg, wat leidde tot het rijden op zware fietsen zonder batterij, evenals het bestelsysteem en koelkasten die in het magazijn uitvielen, wat leidde tot enorme vertragingen.
  5. Leveringslocaties meer dan 2,5 km van het magazijn, terwijl ze binnen een straal van 2.5 km dienen te blijven.
  6. Onzinnig gemaakte bezorgersplanning; soms met slechts 7 of 8 renners in een voorspelbaar drukke periode zoals een vrijdagavond of tijdens een voetbalwedstrijd, en dan weer met tot 30 renners in een rustige zondagochtendploeg.
  7. De verwachting van klanten dat de bezorging ook wel 3-4 etages trappen lopen, vaak terwijl je nog 2 of meer bestellingen vervoert die nog moeten worden afgeleverd.
  8. App-gebaseerde order- en shift-login-systemen die ongelooflijk foutgevoelig zijn, vatbaar voor crashen en vastlopen.
  9. Seksistische, homofobe en anderszins ongepaste gesprekken/gedragingen van collega’s en supervisors in het magazijn worden niet aangepakt, sterker nog, het voelt aan als een bedrijfscultuur. (Tegelijkertijd zijn de rugtassen met “Gorillas loves Pride” trots versierd, incl regenboog)
  10. Kleine, krappe werkomstandigheden die volledig covid-onveilig zijn, om nog maar te zwijgen van ongelooflijk tijdrovend, stressvol, claustrofobisch en inefficiënt. Rijders kunen amper langs elkaar bij het verzamelen van bestellingen / vertrekken voor bezorging.
  11. Op een gegeven moment reden we bij zeer hoge temperaturen met amper watervoorzieningen voor ons; toen ik om water vroeg, kreeg ik vaak geïrriteerde opmerkingen over de overlast, kreeg ik te horen dat daar nu geen tijd voor was, of werd ik genegeerd.
  12. Illegale ploegenpatronen, pas 1 week van tevoren weten wat uw diensten zijn, dienstvoorkeuren worden volledig genegeerd en diensten worden gewijzigd dagen voordat u geacht wordt te werken zonder communicatie; deze zijn allemaal extreem regelmatig en alledaags… in de meest extreme voorbeelden kun je worden verplaatst naar een ander magazijn, waarbij je hele ploegenpatroon voor 2 weken ’s nachts kan veranderen, met weinig tot geen kennisgeving of communicatie.

Een bezorgersverhaal: blessures, pijnstillers, onzekerheid, burnout

Ik kan hierover door en door gaan doorgaan … maar in plaats daarvan zal ik een wat meer van mijn verhaal vertellen.

Ongeveer een of twee maanden nadat ik begon als bezorger kreeg ik door het werk ernstige lichamelijke klachten. Ik had regelmatig perioden van stevige peesblessures. Ik schrijf dit toe aan de slechte kwaliteit van de fietsen, evenals aan het grote aantal keren dat ik zonder electrische ondersteuning moest rijden of anderszins met te weinig vermogen moest rijden om de levensduur van de batterij te verlengen vanwege stroomstoringen in het magazijn.

Verder heb ik langdurige en heftige rugklachten gekregen doordat de kapotte tassen veelvuldig overvol en veel te zwaar waren.

In korte tijd werd het voor mij normaal dat ik constant pijnstillers slikte om te kunnen werken.

Na verloop van tijd droegen de absolute instabiliteit in ploegenschema’s en de fysieke tol me naar beneden. Ik raakte zo gestrest. Ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn lichaam volledig herstelde tussen de diensten. Ik kreeg slaapproblemen, wat betekent dat inslapen moeilijk was, de slaapkwaliteit laag was, de slaap kort was. Ik werd nooit uitgerust wakker. Mijn vrije dagen werden gewoon tijd waarin ik niet wilde bewegen vanwege de pijn en uitputting. Mezelf voldoende voeden werd een moeilijkheid.

I ended up just really burned out.

In general when at work you’re supposed to work like an automaton. If you can’t manage, you’re told to follow the sickness protocols. Those appear like the Dutch law, but Gorilla’s protocol disappears basic worker rights while pushing requirements and responsibilities onto the employee.

It must be hard to understand for outsiders but we can’t speak to our actual management, only ‘rider captains’ and warehouse supervisors, who 9 times out of 10, do not have the authority or information to deal with whatever issue you have.

In case of sickness, when we want to report it or talk about it, all we can do is make sure to call the rider captain 2 hours before a shift, and enter it in this app system, which will only tell us it’s ‘pending’. When you check back, said sickness request can then have been declined. I have many colleagues who have had issues with this system and their legitimate requests coming up as ‘No-shows’. This means that they, or their app, registered you just didn’t show up for work.

In general, within the warehouses, responses to injury or sickness, unless you are actually bleeding all over the place, are casual at best.

What Radical Riders offers Riders

I joined up with the Radical Riders because this group offers me many things. A feeling of community, solidarity, the feeling of not being lazy or workshy because I feel like work is destroying me. It brings me hope that we can change this situation. Hope that there are other people out there who feel the same way and want to do something. Which feels like something from yesteryear that my parents would talk about.

We help each other not only in dealing with things but also understanding things and getting shit done. I didn’t understand my pay slips and in general found understanding the contracts and protocols hard. Gorilla’s doesn’t really communicate. And what about these rights that we supposedly have because of the law, how do contracts relate to that?

We educate ourselves. Radical Riders has a pool of people and resources to help with that including a legal expert. For instance regarding figuring out whether you’ve been paid enough. Or when they’re asking money back from you after messing up their administration. I got advice and support to actually take sick leave. So I’m happy and grateful Radical Riders is here and I’m actively contributing to the project myself.